Narsist bir anneye sahip olmak tam olarak anlatılmaz yaşanır bir durum . Anlattıklarım/anlatacaklarım size abartılmış gelebilir. Daha önce de söylediğim gibi beni ayıplayabilir, kınayabilir, nankörlükle suçlayabilirsiniz. Çocuk değilim. Genç denecek yaşta da sayılmam. Yani aklımın iki karış olması ile alakası yok bu hissettiklerimin. Siz yaşamasanız da, görmemiş, deneyimlememiş, çevrenizde şahit olmasanız da bu dünyada kötü anneler de var. Benimki narsist olma özelliği ile anneliğin gereklerini yerine getiremeyengillerden. Mesela çocukluğuma dair hiç güzel bir an hatırlamıyorum anneme dair. Hayır çok unutkan olduğumdan değil. Bizim çekirdek ailemizde öyle sevgi gösterme, sarılma, kucaklama, öpme gibi temel ihtiyaçlar pek karşılanmazdı. Bir bireyin bütün hayatını etkileyecek özelliklerinin birçoğunu aileyi kopyalayarak öğrendiğini düşünürsek bu durum tabii ki bana da yansıdı. Neyse ki şanslıyım, dikkatliyim ya da ne derseniz ondanım da bazı şeyleri yanlış yaptığımı 20'li...
Tatlı psikologum artık kendi kendime ebeveyn olmam gerektiğini, içimde o büyüyemeyen çocuğu yine benim büyütmem gerektiğini söyledi. Bunu önceki psikologumda farklı şekilde vurgulamıştı. Terapinin zaman içinde çok faydasını gördüğümü yıllar geçince fark ediyorum. Yarattığı farkındalık ve çizdiği yol haritası bile yeterli. Önce o kötü, hatırlamak istemediğim anılar tek tek ağlata ağlata gün yüzüne çıktı. Kimisini çok uzun süre paylaşmadım bile. Sonra kabullenme süreci. Evet bu benim geçmişimdi, kendi haline bırakılan çocuktum ben. Bu geçmişi kabullenmeliydim. Ahlanıp vahlanmak yerine bu kabullenme ile birlikte bir hüzün çöküyor. Neden ben?! Hele etrafınızda iyi anne babalar, güvenli bir ortamda yetiştirilmiş çocuklar varsa vay halinize. Kendinizi iyice öksüz yetim hissetmemek mümkün değil. Tam bu esnada biraz kendime acıma sürecim başladı. Kendime ne çok çektin sen diye diye içten içe üzüldüm boğazım düğümlene düğümlene.Bunlar hiç kolay geçen günler değildi. Çok ağladım, bazen hay...
Şahane bir anıyla karşınızdayım yine. Lütfen derin nefes alın. Zira bunu ilk ve son kez birisi ile paylaştığımda karşımdaki ağlamıştı. 1.5 yıllık evliyim. Evlilik teklifi aldığımda terapiye de yeni başlamıştım. Annem bu süreci de büyük bir özveri ile burnumdan getirmeyi başardı eksik olmasın. Şuan anlatmak istediğim bu süreçteki olaylardan sadece biri. Gelinlik seçimi. Gelinlik seçmeye müstakbel damat ile birlikte gitmiştik. Annemin yanımda olmasını özellikle istemedim. Ben hiç bir zaman annesine her şeyini anlatan, bu tarz özel günlerde onu yanında isteyen kızlardan olamadım. Annemin kestirilemez hareketleri beni bu yola sevk etmişti. Geldiğinde benim canımı sıkarsa, abuk subuk birşey derse gibi çekincelerim vardı. Hatta hiç bunlar olmasa bile susarak bile ortamı mahvedebilirdi. Annemi gelinlik seçmeye çağırmayı aklımın ucundan bile geçirmedim. Hani kendi kendime konuyu tartışmadım bile çağırsam mı çağırmasam mı diye. Zaten zevklerimiz de hep bambaşkaydı. Geldiğinde bana ...
Narsist anne çocuk için çok büyük bir problem. Bu konuda neler yapabiliriz?
YanıtlaSilYorumlar sayfada çıkmıyor
YanıtlaSil